അഷ്ടാംഗ പരമാനന്ദം

അസ്തിത്വത്തിന്റെ പ്രതിധ്വനി. നാദമാണ് ഔഷധം.

പവിത്ര നാദവും ആവർത്തിച്ചുള്ള ജപവും സംസ്കാരങ്ങളെ, അതായത് ഉപബോധ മുദ്രകളെ, ശുദ്ധീകരിച്ച് മാനസിക പ്രക്ഷുബ്ധത ശമിപ്പിക്കുന്നു.

ക്രമബദ്ധ താളം. ശാരീരിക നിശ്ചലത.

മന്ത്ര അച്ചടക്കത്തെ ശാരീരിക നിശ്ചലതയുമായി ചേർക്കുന്നു. ആസനം വഴക്കത്തിനല്ല, സ്ഥിരവും അനായാസവുമായ സാന്നിധ്യത്തിനായി, സ്ഥിര സുഖം, ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.

ശ്വാസത്തിലൂടെയും ദൃശ്യവൽക്കരണത്തിലൂടെയും ആന്തരിക ക്ഷേത്രം പ്രകാശിപ്പിക്കുക.

ശ്വാസ നിയന്ത്രണത്തെ ഹൃദയാകാശത്തിൽ ധരിച്ച പവിത്ര രൂപ ധ്യാനവുമായി ചേർത്ത്, ഉന്നത ചൈതന്യത്തെ ഉണർത്തുന്നു.

ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിക്കുക. ഉറവിടത്തിലേക്ക് മടങ്ങുക.

ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്നത് കുറച്ച് ശ്രദ്ധ ഉള്ളിലേക്ക് തിരിക്കുന്നു. ആത്മാന്വേഷണം, മനനം, മനസ്സുമായി താദാത്മ്യപ്പെടാതെ അതിനെ നിരീക്ഷിക്കൽ എന്നിവയ്ക്ക് സഹായിക്കുന്നു.

ഏകാഗ്ര ശ്രദ്ധ. അദ്വൈത ഉണർവ്.

ചിന്തനത്തിൽ നിന്ന് അന്തരാത്മാവിന്റെ അദ്വൈത സത്യത്തിൽ ഏകാഗ്ര ലയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു.

നിരന്തര അവബോധം. സാക്ഷിഭാവം വീണ്ടെടുക്കൽ.

പ്രയത്നം അനായാസ അവബോധമായി മാറുന്നു; ധ്യാനിയും ധ്യാനവും ഒന്നായി, ആത്മാവിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു.

പരമ ഏകത്വം. ശുദ്ധ ആനന്ദ ചൈതന്യം.

പാതയുടെ ഉച്ചസ്ഥാനം. അഹന്തയുടെ അതിരുകൾ സത്-ചിത്-ആനന്ദത്തിൽ അലിയുന്നു: അസ്തിത്വം, ചൈതന്യം, ആനന്ദം.